ரத்தக்கறை - (டைரி பேசுகிறது - பாகம் 9)

வணக்கம் நண்பர்களே...டைரி தொடர்கிறது.....

இப்போ சொல்லுங்க உங்களுக்கு இந்த திருமணத்துல சம்மதமா..........

நீங்க சொல்ற விஷயங்கள் எல்லாமே எனக்கு நேத்தே தெரியும்........உங்க அக்கா எல்லாத்தையும் சொல்லிட்டாங்க...எனக்கு நம்பிக்கையிருக்கு நம் வாழ்கை நல்ல விதமா இருக்கும்னு...

(எனக்கு அவள் மிகப்பெரிய தைரியசாலியாக தோன்றினாள்...என்னை விட மனதளவில் இவள் உறுதியானவள் என்று எனக்கு அப்போது தோன்றியது!)

நான் பொய் சொல்ல விரும்பல அதான் உங்க கிட்ட உண்மைய சொல்லிடலாம்னு.....

நானும் சில உண்மைகள் சொல்லணும்.........

சொல்லுங்க...

நீங்க நெனைக்கிரா மாதிரி நான் பத்தாவது வரை படித்தவள் அல்ல.......வீட்டுல சொல்லவேணாம்னு சொன்னாலும்(!)...உங்க கிட்ட சொல்லனும்னு தோணிச்சி அதான்..........நான் எட்டாவது வரை படித்தவள்...எனக்கு உங்க அளவுக்கு ஈடா யோசிக்க தெரியாது என்றாள்..

ம்...படிப்பு அறிவை வளர்க்கவே...என்னைப்பொறுத்தவரை என்னை உங்களுக்கு பிடித்து இருக்கிறதா என்பதே முக்கியம்...எப்போன்னாலும் படிச்சிக்கலாம்......

உங்களைப்போல வெளிப்படையா பேசுறவங்கள நான் பார்த்ததில்லை..தவிர நான் வீட்டை விட்டு அதிகமா வெளிஉலக வாழ்கைய பத்தி தெரியாதவள்...என்றாள்!

என்னை பொறுத்தவரை முழு சம்மதம்..உங்களுக்கு சம்மதம் என்றால் நல்லது என்றேன்.....

(இருவருக்கும் மனதளவில் சம்மதத்துடன் அங்கிருந்து விடைபெற்றோம்)

சரியாக....திருமணத்துக்கு 10 நாள் இருக்கும், மாங்கல்யம் வாங்க செல்வதாக முடிவாகியது....அப்போது நான் இன்னொரு வேலை விஷயமாக எண்ணூரில் இருந்து வரவேண்டி இருந்தது தி நகருக்கு.....!

மழை மெலிதாக பெய்து கொண்டு இருந்தது........

வரும் வழியில் திடீரென்று புகுந்தது அந்த கன்டைனர் லாரி....நான் என் புல்லட்டின் பிரேக்கை சடாரென்று அழுத்த.......ரோட்டில் தேய்த்துக்கொண்டு உருண்டது.....புல்லெட் என்னையும் இழுத்துக்கொண்டு.......!

ரத்தக்கறை - (டைரி பேசுகிறது - பாகம் 8)
ரத்தக்கறை - (டைரி பேசுகிறது - பாகம் 7)
ரத்தக்கறை - (டைரி பேசுகிறது - பாகம் 5)
ரத்தக்கறை - (டைரி பேசுகிறது - பாகம் 4)
ரத்தக்கறை - (டைரி பேசுகிறது - பாகம் 3)
ரத்தக்கறை -(டைரி பேசுகிறது - பாகம் 2)
ரத்தக்கறை (டைரி பேசுகிறது - பாகம் 1)

கொசுறு: நேரம் குறைவு காரணமாகவும்.......கிடைக்கும்போது எழுதுவது காரணமாகவும் இந்த தொடர் விட்டு விட்டு வருவதை மன்னிப்பீர்களாக...........!

Post Comment

ரத்தக்கறை - (டைரி பேசுகிறது - பாகம் 8)

வணக்கம் டைரி தொடர்கிறது..........

விவாதம் ஆரம்பித்தது...........

நாங்க சொல்றத கேக்க கூடாதுன்னு இருக்கியா!

நீங்க சொல்றத நான் என்னா கேக்கல...........

ஏன் கல்யாண பேச்சி எடுத்தாலே முடியாதுங்கற...........

நான் இப்படியே இருந்திடறேன்........விட்ருங்களேன்.......ப்ளீஸ்!

சொல்றத கேளு நாளைக்கு நீ எங்க கூட வர்ற அவ்ளோதான்......

அடுத்த நாள் வீட்டில் இருக்கும் பெரியவர்களின் அடக்கு முறையால்(!) அந்த இடம் நோக்கி கிளம்பினோம்........

ஏற்கனவே அந்த வீட்டிற்க்கு போய் வந்து இருக்கிறார்கள் போல..........அங்கு சென்ற பிறகு கொஞ்ச நேரம் கழித்து அந்த பெண்ணை பார்த்தேன்.......அமைதியான முகம்........நமக்கும் அமைதிக்கும் ரொம்ப தூரமாசேன்னு யோசிச்சேன்......பிறகு பெரியவர்கள் முன் பேச முடியல...

வீட்டுக்கு திரும்பியாச்சி..........

அக்கா என்ன உம்பாட்டுக்கு முடிவு பண்ணிட்ட.......

ஏன் உன்ன கேட்டு தான் முடிவுபண்ணனுமோ.......ஏன் அந்த பொண்ணுக்கு என்னா குறச்சலு........

எனக்கு தான் குறை அதிகம்னு நான் நினைக்கிறேன்......நான் அவங்க கிட்ட தனியா பேசணும்....ப்ளீஸ்!

அதெல்லாம் வேண்டாம்......நீ முதல்ல அந்தப்பொண்ணு புடிச்சிருக்கான்னு சொல்லு......மத்ததெல்லாம் நான் பாத்துக்கறேன்.....

நான் பொய் சொல்லி கல்யாணம் பண்ணிக்க விரும்பல அவ்ளோதான்...........

சரிடா இப்போ என்னாங்கற......முதல்ல அந்த பொண்ணுக்கு உன்ன புடிச்சிருக்கான்னு தெரிஞ்சிப்போம்......இன்னொன்னு சொல்றேன் கேளு......இந்த மாதிரி பேசிட்டு இருந்தே உனக்கு கல்யாணமே ஆகாது......

நான் ஒன்னும் ஆசைப்படலே.....நீ தான் உன் விருப்பத்துக்காக இன்னொரு பொண்ணோட வாழ்கைய கெடுக்கப்பாக்குற.........நாளைக்கே எனக்கு ஏதாவது ஒரு பிரச்சன உடலளவுல ஏற்பட்டுட்டா அது வர்ற பொண்ணத்தான் ரொம்ப பாதிக்கும்.......

இப்போ என்னா சொல்றே.........

நான் அந்த பொண்ணுக்கூட கொஞ்சம் பேசணும்..........

சரி விடு.......ஆனா இதெல்லாம் போய் அவங்க அம்மா அப்பாகிட்ட சொல்லிட்டு இருக்கப்போற லூசுகணக்கா!.............உனக்கு ஒன்னும் இல்ல ஒன்னும் ஆகாது........இனிமே உனக்கு நல்ல எதிர்காலம் இருக்குடா தம்பி......ஏன் இப்படி மனச போட்டு குழப்பிக்கற.............

(போன் போட்டு கேட்ட அக்கா......அந்தப்பெண்ணுக்கு சம்மதம் என்பதை தெரிஞ்சிகிட்டு....அவளிடம் என்னை தனியாக சந்திக்க வரும்படி குறிப்பிட்ட இடத்தை தெரிவித்தாள்.......அந்தப்பெண் முதலில் மறுத்து பின் வந்தாள்.....!)

மேடம் எனக்கு கொஞ்சம் விஷயம் உங்க கிட்ட சொல்லணும்....எப்படி சொல்றதுன்னு தெரியல......

சொல்லுங்க...என்னமோ நீங்க எங்கிட்ட தனியா பேசணும்னு உங்க அக்கா சொன்னாங்க........!

(என் முற்கால வாழ்கையின் டைரியை புரட்டிக்காட்டினேன்!.........அந்த விபத்து எந்த அளவுக்கு என்னை பாதித்தது என்பதையும்.......அதனால் நான் எந்த அளவுக்கு உடலால் நொடிந்து போனேன் என்பதையும் விளக்கினேன்!)

இந்த விஷயங்களை எல்லாம் உங்க வீட்டு பெரியவங்க கிட்ட சொல்ல சொல்லி நான் என் அக்கா கிட்ட சொல்லி இருந்தேன்......அவங்க சொன்னாங்களான்னு எனக்கு தெரியாது..........எனக்கு இதெல்லாம் மறைச்சி திருமணம் பண்ணிக்கறதுல விருப்பமில்ல.......

இப்போ சொல்லுங்க........உங்களுக்கு இந்த திருமணத்துல சம்மதமா.........

தொடரும்.........

கொசுறு: தோல்வி நிலையென நினைத்தால் மனிதன் வாழ்வை நினைக்கலாமா!

கொசுறு இன்னும்: திரு. நாஞ்சில் மனோ அவர்களுடன் நேற்று இரவு பேசினேன்...அப்போது அவர் 11 ஜூன் அன்று மும்பை திரும்பி விடுவதாகவும்....அனைவருக்கும் தெரிவிக்கும்படியும் சொல்லச்சொன்னார்!

Post Comment

ரத்தக்கறை - (டைரி பேசுகிறது - பாகம் 7)

வணக்கம் நண்பர்களே.......

ரத்தக்கறை (டைரி பேசுகிறது - பாகம் 1)

ரத்தக்கறை -(டைரி பேசுகிறது - பாகம் 2)

ரத்தக்கறை - (டைரி பேசுகிறது - பாகம் 3)

ரத்தக்கறை - (டைரி பேசுகிறது - பாகம் 4)

ரத்தக்கறை - (டைரி பேசுகிறது - பாகம் 5)

ரத்தக்கறை - (டைரி பேசுகிறது - பாகம் 6)

அக்காள் ஏன் அறைந்தால்.....என்பதை கேட்கவில்லை.....(அவளே பேசினாள்!)

அவராக தேடி வரட்டும்........நீ ஏன் அங்க போய் அவர அவமானப்படுத்துன.....?

தப்புத்தான் மன்னிச்சிடு...........

அவள் எப்படி மிகப்பெரிய விஷயங்களை கூட மன்னித்து விடுகிறாள்.....புரியவில்லை.......வாழ்கை எடுத்துக்கொள்ளும் மனத்திற்கு ஏற்றவாறு அமைந்து விட்டால் நன்றாக இருந்திருக்குமே......

நான் எதிர் பார்த்த மாதிரியே......மாலையில் மாமா வந்து மன்னிப்பு கேட்டு விட்டார்....

(கொஞ்ச காலம் கழித்து......ஓரளவு குணம் ஆகி தகுதி பெற மீண்டும் என் சேவை மையத்துக்கு சென்றேன்.......அங்கே!)

என்ன நண்பா எப்படி இருக்க.........

இன்னைக்கு வர சொல்லி இருந்தாங்க.......அதான் வந்தேன்....

(அதிகாரி கூப்பிட்டார்.....)

நான் உன்னை பார்த்து பெருமைப்படறேன்யா.........

பரவா இல்லைங்க......இது நான் விரும்பி ஏற்கும் பணி......

என்னை மன்னிச்சிடு..........

ஏன் சார்..........

உன்னோட உடல் தகுதி அறிக்கை வந்துச்சி.....அதுல நீ தகுதி பெறவில்லை......

(அப்படியே கண்ணு கலங்கியது எனக்கு!)

என்ன சார் இப்படி சொல்லிட்டீங்க......கடந்த ஒரு வருசமா உடம்ப பின்னி எடுத்து ரெடி பண்ணினேனே........அதுவும் ராடு எடுத்த எடமெல்லாம் வலி தாங்க முடியாம இருந்தப்போ கூட என் கூட இருந்து இறந்து போய் என்னை காப்பதுன அந்த முகங்களின் நினைவு மட்டும் தானே எனக்கு நினைவு வந்துது....இப்போ நீங்க இப்படி சொல்லிட்டா எப்படி......

(மீண்டும் அந்த மருத்தவரை அணுகினேன்.....அவர் சொன்னது.....)

என்னை என்ன செய்ய சொல்றே.....உன்னோட விஷயத்துல எதிர்காலத்துல என்னா வேணா நடக்கலாம்.....மூளை பாதிப்பு ஏற்படலாம்.....அதன் மூலமா நரம்பு மண்டலம் பாதிக்கப்படலாம்.......உடல் எடை ஒரே நிலையில் இருக்காது.....அதிகப்படியா ஏறும்.......திடீர்னு இறங்கவும் வாய்ப்பு இருக்கு......உன்கிட்ட பலமா இருக்கறது இதயம் மட்டும்தான்......இப்போ சொல்லு!

சோகம் தோய்ந்த முகத்துடன் திரும்பி நடக்கலானேன்......

தம்பி ஒன்னு செய்யுறேன்......உங்களுக்கு இந்த முன்னாள் ராணுவத்தினர் பத்திரம் கிடைக்கும்......அதை வச்சி அரசாங்கத்துல....எழுத்தர் மற்றும் பல பணில வாய்ப்பு கிடைக்கும்...........

இல்லங்க......நான் இங்க சேரும்போது சலுகைக்காக சேரலைங்க......எனக்கு சின்ன வயசுல இருந்து ஆர்வம்.....இப்போ நீங்க சொல்ற வேலையில போய் உக்காந்து கிட்டு.......என் கொள்கைய காத்துல பறக்க விட்ட கோழையாகி போயிடுவேனுங்க......வேண்டாமுங்க......நான் பாத்துக்கறேன்........

(வீட்டில் நுழைந்தேன்.......)

என்னடா என்ன ஆச்சி...........அது வந்து இன்னும் கொஞ்ச நாள் ஆகும்னு நெனைக்கிறேன்.........

சரி அது பாட்டு நடக்கட்டும்.......அடுத்து என்ன பண்றதா இருக்க.......

அதான் தெரியல..........

ஒரு வேலையில போய் உக்காரு......நெறய வரன் வருது....நல்ல பொண்ணா பாக்க வேணாமா.........

இல்லக்கா எனக்கு கல்யாணம் பண்ணிக்கற எண்ணம் இல்ல........என்ன விட்ரு.........

இத தான்யா எல்லாரும் சொல்லுவாங்க......வீட்ல இருக்க பெரியவங்க அப்படியே விட்ற முடியுமா...............

அப்படியில்ல.........இன்னைக்கு என் Medical ரிப்போர்ட் வந்துது......அதுல பல விஷயங்கள் என் எதிர்காலத்துக்கு எதிரா இருக்கு என்ன பண்றது........அப்புறம் அந்த டாக்டரையும் சந்திச்சி கேட்டேன்......(அவர் சொல்லிய விஷயங்களை...சொல்லி முடித்தேன்!)...........

அத விடுடா..........நாளைக்கு பொண்ணு பாக்க போறோம்............

??

தொடரும்...........

கொசுறு: ஒரு மனிதனின் (வாழ்வில் விழுந்த)அடிகளின் தொடர்ச்சியே இந்த தொடர்.....இந்த தொடர் மூலம்.....தோல்விகள் வெற்றிக்கான தொடக்கமே என்பதை உணர்த்தவே பதிவிடுகிறேன்...........

Post Comment

ரத்தக்கறை - (டைரி பேசுகிறது - பாகம் 6)

வணக்கம் நண்பர்களே..........டைரி பேசுகிறது.......தொடர்கிறது...

எழ முயற்சித்தேன்..........மீண்டும் குழந்தையாக மண்ணில் விழுந்தது ஞாபகம் வந்தது...........தவறி விழுந்தேன்........எழுந்திருக்க முடியாமல் அந்த டாக்டர் மற்றும் அந்த தாதியின் தயவால் மீண்டும் அந்த சேரில் சாய்ந்தேன்...........

கவலைப்படாத தம்பி........சரி ஆயிடும்...........என்றார் அந்த டாக்டர்........

கொஞ்ச நாள் ஆயிற்று.......கொஞ்ச கொஞ்சமாக மாற்றங்கள் உடலில் வந்தது...........என் அக்கா என்னை தேடி வந்தாள்..........அவளிடம் பல மாற்றங்கள்.........நான் அவள் முகம் பார்த்து குனிந்து கொண்டேன்.........

தம்பி என்னை தவறா நெனைக்காத......எனக்கு உன் விஷயமே தெரியாது.....இடையில பல விஷயங்கள் நடந்துடுச்சி.......உனக்கு தெரிய ஞாயமில்ல.......பல மாதங்களா நானும் மாமாவும் பிரிஞ்சி இருக்கோம்......தெரியுமா...........நான் பெங்களூர்ல இருக்கேன்...அவரு சென்னையில இருக்காரு.....

என்னாச்சி......ஏன்?

வெளிப்படையா அவரு சொல்லல....ஆனாலும் எனக்கு புரிஞ்சிது....நாங்க சேர்ந்து இருக்கறது அவங்க அம்மாக்கு புடிக்கல......அதான்...எனக்கும் உன் விஷயத்த தெரியப்படுத்தல......நான் கேட்டதுக்கு நீ செய்துட்டதா சொன்னாங்க.....!

பரவாயில்லையே......என்னை அந்த உயர நிலைக்கு கொண்டு போயிட்டாங்களா....நல்லது தான்.........சரி விடு இப்ப எப்படி விஷயம் தெரியும்......சொல்லு!

பெங்களூரு ரமணி மேடம் பாத்தாங்க....அவங்க அங்கே அவங்களோட சொந்தக்காரங்க வீட்டுக்கு வந்து இருந்தாங்க.......அப்போதான் சொன்னாங்க....

"தம்பி.......தம்பின்னு உயிரை விடுவியே.....அவன் இப்ப பொணம் போல இருக்கான் தெரியுமா.......6 மாசமா எந்த முன்னேற்றமும் இல்லன்னு டாக்டருங்க கைய விரிசிட்டாங்கலாம்.......உன்ன இந்த நெலமைக்கு ஆளாக்குன குடும்பம் பாரு எப்படி தவிக்குது...."

அப்போதான் எனக்கு தெரியும் நீ உயிரோட இருக்கறது.........வீட்ல தடுத்தாங்க.......ஆனாலும் நான் உன்னை பாத்தே ஆவேன்னு வந்தேன்டா......தம்பி.....

என்னை மன்னிசிடுக்கா........நான் எப்பவுமே அவசரக்காரேன்......

சரி விடு.......இனி நடப்பத பாப்போம்.......(அன்று முதல் அந்ததாயின் அன்பினால் குணமடைய ஆரம்பித்தேன்!.............இப்போது அக்காவின் சென்னை பிளாட்டில்..........பெங்களூரில் இருந்த அவளுடைய அப்பாவிடம் சண்டை பிடித்து வாங்கி வந்த பணத்தில் அந்த ப்ளாட்டை வாங்கி இருந்தாள்...........)

இப்போ எப்படி இருக்கு..........தம்பி..........

நடக்க முடியிது.....

ஆமா, காலையில கிரி வந்து ஆட்டோல உன்ன கூட்டிட்டு போனானே.......போகும் போது எங்க போறேன்னு கேக்க வேணாம்னு கேக்கல....எங்க வெளிய போயிட்டு வந்த..........சொல்லு!

அதான் உன் மாமியாருக்கு வேப்பிலை அடிச்சிட்டு வந்தேன்......அப்படியே மாமா ஆபீசுக்கு போயி அவர ஒரு கிழி!.......ஒரே கிழி..........கிழிசாச்சி..........அவரு நல்ல ஆம்பளையா இருந்தா இன்னிக்கே ஓடியாருவாறு பாரு.............

அக்கா என்னை ஓங்கி அறைந்தாள்...........

தொடரும்..........

கொசுறு: உன் குத்தமா என் குத்தமா யார நானும் குத்தம் சொல்ல..........கதை ட்ராக் மாறுவதாக நினைக்க வேண்டாம்....வாழ்கைன்னா அப்படித்தான்....திருப்பும் ஹேண்டில் நம் கையில் இல்லை என்பது என்தாழ்மையான கருத்து.....

Post Comment

ரத்தக்கறை - (டைரி பேசுகிறது - பாகம் 5)

வணக்கம் நண்பர்களே...........டைரி பேசுகிறது......

ரத்தக்கறை (டைரி பேசுகிறது - பாகம் 1)

ரத்தக்கறை -(டைரி பேசுகிறது - பாகம் 2)

ரத்தக்கறை - (டைரி பேசுகிறது - பாகம் 3)

ரத்தக்கறை - (டைரி பேசுகிறது - பாகம் 4)

எதிரி என்று ஒருவன் இல்லையேல் வாழ்கை சுவாரஸ்யம் இருக்காது என்பது அனுபவம் கொடுத்த பாடம்...........

சண்டை உக்கிரம் அடைந்த போது........அவர்கள் இறந்து கொண்டே அனுப்பி வைத்த தோட்டாக்கள் என் பின் மண்டையை தாக்கின...........

கிட்ட தட்ட சில நூறு அடிகள் உயரத்திலுருந்து கீழ் நோக்கி பாய்ந்து கொண்டு இருந்த வின்சில் இருந்து.............நிலை குத்திய பார்வையுடன் என் பயணம் சென்று கொண்டு இருந்தது...........

சில நொடிகள் என்ன நடந்தது நினைவில்லை..............

நினைவு வரும்போது..........

ஒரு மருத்துவர் என்னை நோக்கி பார்த்துக்கொண்டு இருந்தார்.......

பேச ட்ரை பண்ணாதீங்க.......

அட ஆண்டவா.........பேசத்தான் முடியலையே (இத எப்படி சொல்றது!)

ஒரு நாள் கழிந்தது..............

நீங்க இப்ப முன்னைக்கு பரவா இல்ல...........ஆனா உங்களால பழைய படி செயல்பட முடியாது......சாரி........

ஏன் முடியாது..........!

கொஞ்சம் நிமிர்ந்து உற்க்காந்தேன்...........ஏய் என்னாச்சி என் காலுக்கு.......என் வயிறு ஏன் இவ்ளோ பெருசா இருக்கு..........

அந்த நர்ஸ் என்னிடம் விளக்கினாள்..........

நீ பெரிய ஆளுதான்யா......அந்த நேரத்துலயும் எதிரிங்கள கொன்னு போட்டுட்டுட்டு விழுந்திருக்க.....இல்லன்ன உன்ன தூக்க 1 மணி நேரம் கழிச்சி வந்த மீட்பு படை கிட்ட உயிரோட கெடச்சி இருப்பியா என்றாள்...

அப்படியா என்று மெல்லிய குரலில் கேட்டேன்.....

நீ 6 மாதத்திற்க்கு மேலாக கோமா நிலையில இருந்திருக்க......உணவை உன் உடம்பு ஏத்துக்கல.........அதுனால வெறும் குளுகோஸ் மற்றும் மருந்துகள் தான் அதிகமா உன் உடம்புல யேத்தப்பட்டது.......அதனால தான் இப்படி..........உரிமையோடு அந்த அக்காள் விளக்கினாள்.......

என் உடல் 145 கிலோ இருக்கிறது என்று அந்த நர்ஸ் சொல்லும்போது உடைந்த கண்ணாடியின் சத்தம் என் இதயத்தில் கேட்டது...........67 கிலோ எடையில் சேர்ந்து 145 கிலோவில் மீண்டு இருக்கிறாய் ஹாஹாஹா.........சிரிப்பு இது மட்டுமாவது இருக்கே........ஓ சத்தம் போட்டு சிரிக்க முடியலையே(எலேய் உனக்கு இந்த நெலமையிலும் நக்கல் போகலையே ஹிஹி!)...........

இப்ப எப்படி இருக்கீங்க............அந்த டாக்டர் கேட்டார்.

நல்லா இருக்கேன்.....இன்னும் எவ்ளோ நாளு இப்படி இருக்கணும்.......எனக்கு ஒரு இடத்துல ரொம்ப நேரம் உக்காந்து இருக்கறது ரொம்ப கஷ்டமா இருக்கு டாக்டர்......என்னுடைய உண்மையான நிலவரத்த நீங்க சொல்வீங்கன்னு நம்புறேன்......என்னை நான் எப்போதும் ஏமாத்திக்க விரும்பல.....ப்ளீஸ் சொல்லுங்க......என் உடல் எப்போ சரி ஆகும்.....

உங்களுக்கு சில விஷயங்கள் சொல்றேன்......நீங்க ரொம்ப அதிர்ஷ்ட சாலி(எதிர்மறை!)........அதே நேரம் உங்களுக்கு இந்த உண்மைகள சொல்றது என் கடமை.........உங்களால ரொம்ப நேரம் ஒரு இடத்துல இருக்க முடியலன்னா......அந்த வீல் சேர்ல நீங்க கொஞ்ச தூரம் போய் வரலாம்.......இன்னும் உங்க தலைப்பகுதி காயம் ஆறல.......அங்க இருக்கும் நொறுங்கிய தோட்டாக்களின் பகுதிகள் எடுக்கப்படல.......அப்படி எடுக்கப்பட்டா......அது உங்க மூளைய பாதிக்கும் என்பதால் அறுவை சிகிச்சையில் முழுசா நீக்கப்படல......(உள்ள மூளை உண்மைல இருக்கோ டவுட்டு!)..............நீங்க நம்பிக்கையோட இருங்க நோ டென்ஷன்.......

உங்க நல்ல மனசுக்கு நன்றி.......பொதுவா யாரும் இந்த அளவுக்கு உண்மைகள சொல்ல மாட்டாங்கன்னு நெனைக்கிறேன்........நன்றி.........நான் எப்பவும் என் தைரியத்த விட்டதில்ல.........இப்பவும் விட மாட்டேன்........

வீல் சேரில் தானாக உட்கார முடியாதவனாக...........இரண்டு நாள் வரை அந்த தமக்கையின் உதவியுடன் உட்காரலானேன்.........அந்த அக்காள் எனக்காக அவள் வணங்கும் தெய்வத்தை அடிக்கடி வேண்டினாள்..........தம்பி நீயும் வேண்டிக்கோ......உனக்கு நல்லது நடக்கும் என்றாள்.......தெய்வம் என்ற ஒரு விஷயமே எப்போது ஒரு மனிதன்.......தனக்கு எந்தவித சொந்தமும், நட்பும் இல்லை என்று நினைக்கிறானோ அப்போதுதான் அவனுக்கு தோன்றும் ஒரு விஷயமாக எனக்கு தோன்றியது...........(இதில் குடும்ப உறுப்பினர்கள் ஏன் வரவில்லை வேண்டாமே.....அந்த சோகம் ஹிஹி!)

திமிராக நடந்த நடை ஏனோ அடிக்கடி ஞாபகம் வந்தது......தூக்க முடியாத அளவுக்கு கால்கள் பெருத்து இருந்ததை எண்ணி சிரித்துக்கொண்டேன்......

தம்பி..உனக்கு நல்ல எதிர்காலம் இருக்கு...அந்த வயதான டாக்டர் சொன்னார்.......நீ வேனா பாரு ஒரு நாளு முன்னமாதிரி ஒடுவ......!...உன்னால முடியும்..எங்க முயற்சி பண்ணு பாக்கலாம்......என்றார்.

உங்க நம்பிக்கை நிறைஞ்ச வார்த்தை எனக்கு டானிக் போல இருக்கு......எழ முயற்சிக்கிறேன்.........ம் ம் ம் .........(தாயின் மணிக்கொடி....சொல்லுங்க ஜெய்ஹிந்த்!..பாடல் கேக்குதே!)...........

தொடரும்...........

கொசுறு: தேடிச் சோறு நிதம் தின்று - பல சின்னஞ் சிறு கதைகள் பேசி வாடிதுன்ப மிக உழன்று - பிறர் வாடப் பல செயல்கள் செய்து நரை கூடிக்கிழப்பருவம் யெய்தி கொடுங் கூற்றுக்கிரை எனப்பின் மாயும் பல வேடிக்கை மனிதரைப்போல நானும் இங்கு வீழ்வேன் என்று நினைத்தாயோ - நன்றி பாரதி..................படங்களுக்கு நன்றி Google.com

Post Comment

ரத்தக்கறை - (டைரி பேசுகிறது - பாகம் 4)

வணக்கம் நண்பர்களே.......தங்களின் மேலான ஆதரவுடன் தொடர்கிறேன்......

டேய்...........மறைஞ்சி இருந்தாடா சுடுறீங்க.............

கிட்டத்தட்ட இரு பக்கங்களில் இருந்து வந்த தோட்டாக்கள் என்னை நிராயுதபாணியாக்கியது.........ஏனெனில், என் கையை என்னால் எடுக்க முடியவில்லை.........அந்த விஞ்சுக்கு உள்ளே நாலு புறமாக நின்றிருந்த நாங்கள்...ஒரு புறமானோம்........

நான் ராவை குனிந்து பார்த்த போது ரத்தம் என் முகத்தில் தெறித்தது..........நான் நிமிர்ந்து பாக்கும் நேரம்..........மற்ற இரு நண்பர்களும் கல்லாக என்னை நோக்கி சாய்ந்து கொண்டு இருந்தார்கள்........அவர்களின் உடல் பளு என்மேல் அழுத்தியதால்.......என்னால் துப்பாக்கியை எடுக்க முடியவில்லை........

ஒரே நேரத்தில் மூன்று நண்பர்களின் பிரிவு என்னை நிலை குலையசெய்தது......ஒரு நிமிடம் என்ன செய்வதென்று புரியவில்லை...........

என்ன கொடுமை இது......சற்று முன் அளவளாவிக்கொண்டு இருந்த நண்பர்கள் என்னை விட்டு சென்றுவிட்டனர் எனும் போது நெஞ்சு அடைத்தது.......அவர்களின் உயிரற்ற உடலை பார்த்து என்னால் என்னை கட்டுப்படுத்திக்கொள்ள இயலவில்லை.......அதிலும் ராஜேஷ் - இவனுக்கு மூன்று மாததிற்க்கு முன்னே தான் திருமணம் நடந்ததாக கூறி இருந்தான்........எண்ணற்ற கனவுகளுடன் அவனுக்கு கிடைத்த வாழ்கை....நொடிப்பொழுதில் ஒரு சிட்டுக்குருவியின் வேகத்துடன் பிரிந்ததை பார்த்து கொண்டு இருந்த எனக்கு என்ன செய்வதென்று தெரியவில்லை.......

அவனுக்கு எதிர் வாடையில் என்மேல் வெட்டிய மரமாக சாய்ந்த இன்னொரு நண்பன் சத்யா...........இது என்ன விதியின் சதியா...........என்னைவிட்டு சென்று விட்டீர்களே.........

மூன்று உயிர் துறந்த வீரர்களுக்கு நடுவில் நான்.........என்னை நோக்கி வந்து கொண்டு இருக்கும் மரணத்தின் ஓசையாகிய தோட்டாக்களை முத்தமிட தயாரானேன்.........

மரணம் என்னை நோக்கி விரைந்து வந்து கொண்டு இருப்பதை உணர முடிந்தது.........அந்த நேரத்தில் எனக்கு தோன்றிய ஒரு விஷயம்........இறப்பது என்பது என்றோ முடிவான விஷயம்........அந்த மரணம் என்னை தொடும் போது என்னுடன் சற்று முன் வரை உயிருடன் இருந்த நண்பர்களின் உயிருக்கு பழிக்கு பழி வாங்கியே தீருவேன் என்று முடிவு செய்தேன்........

முடிந்தவரை என் கைகளை அவர்களின் உடலுக்கு அடியிலிருந்து எடுத்து விட்டேன்........அடுத்து என் கை அந்த இயந்திர துப்பாக்கியின் விசையை இழுக்க..........ஓடி வந்து கொண்டு இருந்த தீவிரவாதிகள் மேல் பாய்ந்தன குண்டுகள்........அதே நேரம் அந்த மூளைச்சலவை செய்யப்பட்டவர்களின் துப்பாக்கியிலிருந்து வந்து கொண்டு இருந்த குண்டுகள்........என் நண்பர்களின் உயிரற்ற உடல்களை தாண்டி என்னிடம் வராமல் நின்றன.........

அவர்களின் உடலே ஒரு கேடயமாக இந்த முரடனைக்காப்பற்றி கொண்டு நின்றது......இப்போது நண்பனின் துப்பாக்கியை பிடித்துக்கொண்டு நான் காத்துக்கொண்டு இருந்தேன் அடுத்த நிகழ்வுக்கு.......

அடுத்த அணி எண்ணி நோக்கி விரைந்து கொண்டு இருந்தது......அவர்கள் பேசியது அந்த பனிக்காற்றிலும் கொஞ்சம் கேட்டது.......

"அங்கேயிருந்து யாரோ சுடுகிறான்........அவர்களில் இன்னும் ஒருவன் உயிருடன் இருக்கிறான்......சுடுங்கள்"

அந்த குரல் வந்த திசையை நோக்கி சுடலானேன்..........

தடட்டட் என்று தொடர்ந்து வந்த தோட்டாக்களில் ஒன்று நெற்றியை உரசிசென்றது......அடுத்து நான் தொடர்ந்து சுடலானேன்.......எனக்கு பின் புறமிருந்தும் என்னை நோக்கி தோட்டாக்கள் வந்து கொண்டு இருந்தன.........

சில நிமிடங்களே என்னால் போக்கு காட்ட முடிந்தது.......அவர்களில் பலர் சுட்ட தோட்டாக்கள் அந்த விஞ்சின் கம்பிகளை அறுத்தன........

அடுத்து வந்த தோட்டாக்கள் பின் மண்டையை பதம் பார்த்தன.......

கிட்ட தட்ட சில நூறு அடிகள் உயரத்தில் நான்..........

தொடரும்.............

Post Comment

ரத்தக்கறை - (டைரி பேசுகிறது - பாகம் 3)

வணக்கம் நண்பர்களே டைரி பேசுகிறது தொடர்கிறது,

அந்த மனிதனின் தலையில் கட்டு போடப்பட்டு இருந்தது.........அதற்க்கு காரணமாகிய நான் அவன் எதிரில் நின்று கொண்டு இருந்தேன்..........

அவன் பேசிய பல வார்த்தைகள் புரியவில்லை.....திட்டிக்கொண்டு இருக்கிறான் என்று புரிந்து அமைதியாக இருந்தேன்.........

அந்த மனிதன் வெளியில் சென்றான்........அப்போது நண்பன் என் காதருகே வந்து எதுவும் எதிர்ப்பு காட்டாதே...அமைதியாக இரு இல்லன்னா இங்கயே பொதசிடுவான் என்றான்...........

திரும்பி வந்த அந்த மனிதன்.......உன்னை நான் தொட மாட்டேன்......ஆனா நீ என்னை தொட்டதுக்கான பலன் கிடைக்க வைப்பேன்.......அப்போது உன்கிட்ட உன் உயிர் இருக்காது என்றான்.........(கேட்க்க சினிமா வசனம் மாதிரி இருந்தது!)

நான் என்னுள் சிரித்துக்கொண்டேன்.....எப்பேர்ப்பட்ட நல்லது செய்ய இருந்தான்...அத நான் தடுத்துட்டேன்னு என் மேல கோவமா!....இவன் என்னை என்ன செய்யறான்னு பார்ப்போம் என்று நின்று இருந்தேன்......அவன் என்னை அங்கிருந்து போகச்சொன்னான்......

சிறிது நேரம் கழித்து.......நண்பனிடம் பேசிக்கொண்டு இருந்தேன்......

என்னடா என்னமோ கிழிக்கப்போறான்னு சொன்னே!...என்னடா ஒன்னும் செய்யல என்றேன்..........

எனக்கு என்னமோ அவன் உன்ன வேற ஆபத்தான இடத்துக்கு அனுப்பப்போறான்னு நெனைக்கிறேன்.......என்றான் நண்பன்........

இரண்டு நாட்களில் அவன் சொன்னதை போல நடந்தது...........

(நான் அப்போதும் அசட்டு தைரியத்துடன் அவனிடம் இருந்து விடை பெற்றேன்.......வீட்டில் பேசிய பேச்சுக்கள் நினைவுக்கு வந்து சென்றன......என் நினைவு சிறிது பின்னோக்கி சென்றது.......)

தம்பி ஏன் இந்த வேலைக்கு போவேன்னு பிடிவாதமா இருக்க..அக்கா கேட்டாள்.....

எனக்கு இது பிடிச்சிருக்கு.....இதற்குத்தான் இத்தன நாள் கஷ்ட்டப்பட்டு ட்ரைனிங்ல  இருந்தேன்..........

ஏம்பா அந்த சேவையை உள்ளுருல இருந்து செய்யக்கூடாதா.......அந்த அப்பாவித்தந்தை கேட்டார்.........

ஏன்டா இப்படி நாங்க சொல்ற பேச்சே கேக்ககூடாதுன்னு இருக்கியா - அம்மா...

உங்களுக்கு ஒன்னு சொல்லிக்கிறேன்.....நீங்க சொன்னா மாதிரி வராத படிப்ப எப்படியோ கஷ்டப்பட்டு(!) படிச்சி பட்டம் வாங்கிட்டேன்....நீங்க சொன்னா மாதிரி.......இந்த வேலை என் கனவு அத நிறைவேத்த விடுங்க ப்ளீஸ்!

சரிப்பா போயிட்டு வா........ஞாபகம் இருக்கட்டும்......நீ போறது ரொம்ப அபாயகரமான வேலை......எப்பவும் உன் மனச அலை பாய விடாதே.......எப்போ நேரம் கெடைக்குதோ அப்போ எங்கள நெனச்சா போதும்..........எப்போதும் அக்காவையே நெனச்சிட்டு இருக்காதே........எந்த நேரத்திலும் உன் தைரியத்த மட்டும் இழந்திடாதே........அது தான் உன் சொத்து.....நீ முரடனா இருந்த போது நான் ரொம்ப வருத்தப்பட்டு இருக்கேன்......ஆனா அந்த முரட்டுத்தனம் இன்னைக்கு உன்ன பொறுப்பான மனுசனா ஆக்குனத நெனச்சா பெருமையா இருக்கு......- அந்த ஏழை தந்தை அதை விட நாசுக்காக என்ன சொல்லிவிட முடியும்.....

விடை பெற்று என் பணியிடம் போய் சேர்ந்தேன்.......இப்போது நிகழ்காலம்........

புதியதான இடத்துக்கு வந்து சேர்ந்தேன்..............

நண்பர்கள் சிலர் கிடைத்தார்கள்........அதில் தெற்கத்திய நண்பர்கள் நால்வர் சேர்ந்தோம்...........என்னுடன் ராவ், சத்தியா, ராஜேஷ் என நட்பு வட்டம் கிடைத்தது.........அந்த நட்பு சில காலம் நீடித்து இருந்தது.........அவரவர் பணியில் மிகுந்த கவனத்துடன் ஓடிக்கொண்டு இருந்தோம்..........

அந்தப்பகுதியில் தீவிரவாத எதிர்ப்பு நடவடிக்கை அதிகமாக மேட்கொள்ளப்பட்டுக்கொண்டு இருந்தது.....

ஒரு நாளைக்கு குறைந்த பட்சம் ஒருவர் இறந்து கொண்டு இருந்தனர்.......அது எதிர் தரப்பு மற்றும் எங்கள் தரப்பிலும் சில நாள்!..என காலம் ஓடிக்கொண்டு இருந்தது........

நாம் கழிக்கும் மலம் 2 நிமிடங்களில் பனிக்கட்டியாக இறுகிவிடும் காலம் அது..........அப்போது தான் அந்த பழைய அரக்கனின் எண்ணம் எனக்கு புரிய ஆரம்பித்தது...........

ஒரு மலைக்கும், அடுத்த மலைக்கும் பயணப்பட மற்றும் கண்காணிக்க ஒரு வாகனம் (வின்ச்) வந்து சென்று கொண்டு இருக்கும்..........

அப்படித்தான் நாங்கள் நால்வரும் ஒரு நாள் அந்த வாகனத்தின் மூலம் அடுத்த பகுதிக்கு பயணப்பட்டுக்கொண்டு இருந்தோம்...........

டுப்..டுப்...டுப்.......என சத்தம் கேட்டது......தூரத்தில் இருந்து யாரோ சுடுகிறார்கள்(snipper shot!)..........என்பது போன்ற உணர்வு........திரும்பி பார்த்தால் முனகல் சத்தத்துடன் ராவ் உடலில் இருந்து ரத்தம் பீரிட்டு வந்து கொண்டு இருந்தது..........அவன் என் கண்ணெதிரே துடிப்பதை என்னால் பொறுத்துக்கொள்ள முடியாமல் துடித்தேன்....என்ன செய்வது தெரியாமல் தவித்தேன்.........

டேய்............பொட்டபசங்களா.........மறைஞ்சி இருந்தாடா சுடுறீங்க..........!

தொடரும்...........

கொசுறு: படங்களுக்கு உதவிய Google.com க்கு நன்றி........

Post Comment

ரத்தக்கறை -(டைரி பேசுகிறது - பாகம் 2)

வணக்கம் நண்பர்களே........டைரி பேசுகிறது....தொடர்கிறது......

மயங்கி விழுந்த அவனை பார்த்துக்கொண்டு இருந்த அந்த அதிகாரி என்னை ஒரு முறை பார்த்து விட்டு சென்று விட்டார்..........

நான் அவன் முகத்தில் சிறிது தண்ணீர் விட்டு எழுப்பினேன்..........பின்பு அவனுடைய வாயில் தண்ணீர் ஊற்றினேன்.........சிறிது குடித்த அவன் என்னை முறைத்தான்......அருகிலிருந்த என் சக சிப்பாய் அவனிடம்..........

நீ இப்போ உண்மைய சொல்லல ரொம்ப கஷ்ட்டப்படுவே..........என்றார்...

அதற்க்கு அவன் தன் வாயிலிருந்த தண்ணீரை என் முகத்தில் உமிழ்ந்தான்..........எனக்கு கோபம் வந்த போதும் அவன் நிலை நினைத்து பொறுத்துக்கொண்டேன்.......ஆனால் என் சகா அவன் முகத்தில் ஓங்கி அறைந்தான்.......

விடுப்பா பாவமா இருக்கு - நான்....

டேய் இவனுக்கு பாவம் பாத்தே நம்ம உயிர் நம்மளோடது இல்ல.......பக்கத்துல இவனுங்க குடோவுணுல நிறைய வெடிப்பொருள்கள் வச்சி இருக்கறதா தகவல்......அந்த விஷயம் இவனுக்கு தெரிஞ்சி இருக்கும்......ஆனா இவன் சொல்ல மாட்டேங்குறான்.......

நேரம் போய் கொண்டு இருந்தது....அந்த பிடிபட்ட மனிதன் எதுவும் பேசவில்லை.......

பிறகு அந்த அறையை பூட்டிவிட்டு நானும், நண்பனும் வெளியேறினோம்......அந்த மனிதனின் செயல் எனக்கு ஒன்றை நினைவு  படுத்தியது.......அதன் பெயர் "மூளைச்சலவை செய்யப்பட்டவர்கள்"..........

அடிக்கடி இப்படிப்பட்ட நிகழ்சிகள் நடந்த வண்ணம் இருந்தன......அடிக்கடி இப்படி பலர் இருட்டு அறையில் அடைக்கப்படுவதுண்டு......உண்மையிலேயே அவர்களுக்கு விஷயம் தெரியுமா அல்லது சந்தேகம் மட்டுமேவா என்பது பல நேரங்களில் எனக்கு புரியவில்லை........

உண்மையில் அந்த இடம் மிகவும் அழகானது.......அந்த குளிர் உடலில் ஊடுருவி குத்தும் தன்மை கொண்டது.........அழகான பூமி ஆட்களைத்தான் காணோம்...நான் அடிக்கடி அலுத்துக்கொண்ட விஷயம் இது........

என்னைப்போன்ற வருடத்தில் முக்கால் பாகம் சூரிய வெப்பத்தை கண்டவனுக்கு இது ஆனந்த விஷயமாகப்போனது..........அந்த அழகிய சூழ்நிலையை எண்ணி எண்ணி மகிழ்ந்திருந்தேன்......அருகில் இருந்த மற்றொரு இடத்துக்கு என்னை அனுப்பி வைத்தார்கள்........அந்த இடமும் அழகு.............

ஒரு நாள்..........

எனக்கு ஒரு பெண் அலறும் சத்தம் கேட்டது......அலறல் சத்தம் கேட்ட திசையை நோக்கி ஓடினேன்..........அங்கு நான் கண்டது.......ஒரு பலம் வாய்ந்த மிருகம்....சின்னஞ்சிறு மான் குட்டியை வேட்டையாடிக்கொண்டு இருந்தது.........அந்த நேரத்தில் எனக்கு வந்த கோபத்தில் அந்த மிருகத்தை பிடித்து இழுத்து பக்கத்தில் இருந்த மரக்கதவில் அவன் தலையை மோத விட்டேன்.......அவன் தன் தாயை அழைத்துக்கொண்டே சாய்ந்தான்(அப்போதும் பெண் மட்டுமே நினைவுக்கு வருகிறதோ!)........

அந்த பெண்ணிடம் நெருங்கினேன்....அவள் தன் கரம் குவித்து அழுது கொண்டு இருந்தாள்.........14 அல்லது 15 வயது இருக்கும்..அந்தப்பெண் குழந்தைக்கு..........அவளை அந்த குடிலில் இருந்து வெளிக்கொண்டு வந்து விட்டேன்........அவளுடைய இருப்பிடம் செல்லுமாறு அனுப்பி வைத்தேன்........அவள் குவிந்த கரங்களை எடுக்காமலேயே ஓடிக்கொண்டு இருந்தால் என் கண்முன்னே......

என் வாழ்கையில்..........சினிமாவில் மட்டுமே கண்ட காட்சி என்முன் நிகழ்ந்ததை எண்ணி வருந்திக்கொண்டு இருந்தேன்..........அங்கே வந்த என் சகா.........

என்னடா இப்படி பண்ணிட்ட....உன் வாழ்கையே அவன் அழிச்சிடுவாண்டா....என்றான்......

விட்ரா.......அழியத்தானே வந்து இருக்கேன்.....அது நலத்துக்காக இருக்கட்டுமே...என்றேன்......என்னை ஏற இறங்க பார்த்தான் அவன்.........

அந்தப்பொண்ணு..பழங்குடி இனத்து பொண்ணு......அவன் எதோ பண்ணிட்டு போறான்...உணர்சிகளுக்கு இடம் கொடுக்க இது உன் ஊரு இல்ல.....இங்க வேல பாக்க வந்தியா Punishment வாங்க வந்தியா என்றான் நண்பன்...........

என்னடா இது.............நம்ம கண்ணு முன்னால இப்படி நடக்கும் போது.......அத பாத்து கைக்கட்டி நிக்க சொல்றியா.........இதுக்கு இவனுக்கு காவல் இருக்கனுமா.....தூ...

அந்த நாளின் மாலைப்பொழுதில்..........

அந்த மூத்த மனிதனின்(!)..........தலையில் கட்டு போடப்பட்டு இருந்தது.......அதற்க்கு காரணமாகிய நான் அவன் முன் நின்று இருந்தேன்..........

தொடரும்.............

கொசுறு: இந்த படங்களில் காணப்படும் வெள்ளை மற்றும் பச்சை நிறங்கள்.......முறையே மக்களின் மனமும்......அவர்கள் சிந்திய செவ்வனு கலக்காத ரத்தமும் ஆகும்....மீண்டும் சந்திக்கறேன்..........படங்களுக்கு உதவிய Google.com க்கு நன்றி........

Post Comment

ரத்தக்கறை (டைரி பேசுகிறது - பாகம் 1)

வணக்கம் நண்பர்களே.......

இந்த தொடர் பல உண்மைச்சம்பவங்களின் தொகுப்பே.......இதில் வரும் பல விஷயங்கள் வித்தியாசமாக இருந்தால் அதை பெரிது படுத்த மாட்டீர்கள் என்ற நம்பிக்கையுடன் தொடங்குகிறேன்(!)..........இந்த மனிதன் பேசுவதை கேளுங்கள்......

தமிழ் எனும் இளைஞ்சன் பயிற்சி முடித்து எல்லை பாதுகாப்பு படையில இணைந்த நேரம்......பல கனவுகளுடனும், தேசியப்பற்று எனும் வெறியுடனும் தன் வாழ்கையின் அடுத்த அத்தியாயத்தை எடுத்து வைக்க ஆரம்பித்தான்..........அதுவரை வீட்டில் முதல் மகன் அதனால் தாய், தந்தை அவனை இந்த அர்ப்பணிப்பு விஷயத்துக்கு அனுப்ப விரும்பவில்லை....வீட்டில் அனைவரிடம் பெரிய வாக்குவாதம் செய்து இந்த நாட்டு சேவைப்பணிக்கு சேர்ந்தான்.........

இனி ஆரம்பம்..........

காலையில பரேடு முடிந்தது........தினமும் பல கிமி ஓடி வரவேண்டும்......அதுவே உடல் பயிற்ச்சியின் முதல் தகுதி...........அந்த இடம் மிதமான குளிர் நிறைந்த இடம்......மனசை வருடிச்செல்லும் காற்று.........சுற்றுப்புற அமைதியான சூழ்நிலை ஆகியவற்றில் தன்னை மறந்து போனான் அந்த மனிதன்........

ரம்மியமான காலைப்பொழுது..........

டேய்.........உன்ன கூப்பிடுறாங்க.........(நண்பன் சொல்லிவிட்டு சென்றான்)

அந்த அதிகாரிக்கு ஒரு வணக்கத்தை வைத்து விட்டு........அவருடன் ஜீப்பில் செல்லத்துவங்கினான்........

ஜீப் கொஞ்ச நேரம் பயணித்தது........இப்போது நின்ற இடம் ஒரு அழகிய கிராமம்..........அந்த கிராமத்து தேவதைகள் அவ்வளவு அழகு(ஹிஹி!)......அழகான முகங்களா தெரிந்தன......(அமைதியான!)அந்த கிராம மக்கள் எங்களை கண்டவுடன் கலவரமானத்தை புரிந்து கொள்ள முடிந்தது.......

அந்த வீட்டின் முன் ஜீப் நின்றது.......வண்டிச்சத்தம் கேட்டு உள்ளிருந்து ஒரு இளைஞ்சன் வெளியில் வந்தான்..........அதிகாரி அவனிடம் சில பாதுகாப்பு சம்பந்தப்பட்ட கேள்விகளை கேட்டார்.........அவனிடம் எந்த சலனமும் இல்லை........அதிகாரிக்கு கோவம் வந்துடுச்சி.........

உன்னத்தான் கேக்குறேன் சொல்லு..........

அவனிடம் இருந்து பதிலில்லை...........அதிகாரியின் கடைக்கண் பார்வை கவனித்த என்னுடன் வந்த சிப்பாய் தன் நீண்ட துப்பாக்கியின் பின் புற முனையால் அந்த இளைஞ்சனின் வாயில் இடித்தான்.......ரத்தம் கொட்ட ஆரம்பித்தது..........(மனசுக்குள் ஒரு வித கலக்கம்!).............

அவனின் ஓலம் கேட்டு உள்ளிருந்து ஒரு பெண் ஓடிவந்தாள்.........அந்த அதிகாரியின் காலைப்பிடித்துக்கொண்டு அவனை விட்டு விடுமாறு மன்றாடினாள்.........அந்த அதிகாரியின் கண் பார்வையின் அர்த்தத்தை புரிந்து கொண்ட நானும் அந்த இன்னொரு சிப்பாயும்.......அந்த வீட்டின் உள் நுழைந்து ஆராயலானோம்.......ஒரு அகழியின் பள்ளத்தில் இரு AK 47 ரக துப்பாக்கிகள் மறைத்து வைக்கப்பட்டு இருந்தன.......

அந்த துப்பாக்கிகளை கொண்டு வந்து அதிகாரியிடம் காட்டினோம்.......அந்த இளைஞ்சனை ஜீப்பில் ஏற்ற சொன்னார் அதிகாரி.......அவன் எந்த எதிர்ப்பும் காட்டாமல் ஏறி அமர்ந்தான்......அந்த பெண் ஓலம் அதிகமானது.....அவள் அவனின் தாய் என்பது புரிந்து நெஞ்சம் பதைத்தது...........

ஜீப் வேகமாக போய் கொண்டு இருந்தது.....நான் அந்த மனிதனின் முகத்தையே பார்த்து கொண்டு இருந்தேன்....எந்த வித பதைப்பும் அந்த முகத்தில் காணப்படவில்லை...........ஜீப் தலைமையிடத்தை நெருங்கியது........

அவன் அந்த இருட்டு அறையில் அடைக்கப்பட்டான்....இப்போது வாயிலிருந்து வந்த ரத்தம் நின்று கட்டி இருந்தது...........அதிகாரி கேள்வி கேக்க துவங்கினார்.......

எங்கிருந்து கிடைத்தது இந்த துப்பாக்கி உனக்கு.......நீ எந்த அமைப்பு உறுப்பினர்.......சொல்லு(பல முறை கேட்டும் பயனில்லை!)

சிறிது நேர சித்ரவதைக்கு பிறகு..........அவன் உதிர்த்த சில வார்த்தைகள் கத்தியை என் நெஞ்சில் இறக்கியது போல் இருந்தது...........அவன் பேசிய மொழி புரியவில்லை என்றாலும் என் சக சிப்பாய் எனக்கு புரிய வைத்தார்...........

"எங்கள் பூமியில் எங்களை அடிக்கவும், சித்ரவதை செய்யவும் உங்களுக்கு யார் அனுமதியளித்தது"  - அவன்...........

அரசாங்கம்.......இது அதிகாரியின் பதில் 

எந்த அரசாங்கம்.........!........கேட்டுக்கொண்டே மயங்கி விழுந்தான் அந்த இளைஞ்சன்!

கொசுறு: இது ஒரு சீரியஸ் பதிவு என்பதாக நினைக்க வேண்டாம்.......வரும் பகுதிகளில் பல சிரியஸ் விஷயங்களும் வரும்(!)........

Post Comment